திண்டுக்கல் மலைக்கோட்டை

தலையணைப் பாறை

திண்டுக்கல் என்ற பெயர் பெரும்பாலும் பாறையைக் கொண்டே விளக்கப்படுகிறது: திண்டு — தலையணை அல்லது சாய்மானம்; கல் — பாறை. நகரத்திலிருந்து எழும் பெரிய வெற்றுக் கருங்கல் குவிமாடம், கொங்கு நாட்டுக்கும் மதுரைக்கும் இடையிலான பாதையில் இயல்பான அரணாக இருந்தது; மதுரை நாயக்க மன்னர் முத்துகிருஷ்ணப்ப நாயக்கர் 1605இல் அதன் மீது மலைக்கோட்டையையும், அடிவாரத்தில் இன்னொரு கோட்டையையும் கட்டினார்.

கைமாறிய கோட்டை

18ஆம் நூற்றாண்டில் திண்டுக்கல் மைசூர் அரசின் கைக்குச் சென்றது. அதிகாரத்துக்கு உயர்வதற்கு முன் இங்கு ஆளுநராகப் பணியாற்றிய ஹைதர் அலியும், பின்னர் திப்பு சுல்தானும் இக்கோட்டையை எல்லைக் காவல் அரணாகக் கருதினர்; அக்காலப் போர்களில் இது பலமுறை போர்க்களமானது. மைசூரின் தோல்விக்குப் பின், 1799க்குள் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி முழுக் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்று, சில பத்தாண்டுகள் இங்கு படை நிறுத்தியது. இன்று இது இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகத்தால் பாதுகாக்கப்படும் சின்னம்.

உச்சியில்

பாறையில் வெட்டப்பட்ட படிகள் நுழைவாயில்கள் வழியே கொத்தளங்களுக்கு இட்டுச் செல்கின்றன; அங்கே படைவீரர் குடியிருப்புகள், வெடிமருந்துக் கிடங்கு, பீரங்கி மேடைகள், நகரையும் சமவெளியையும் நோக்கும் உளவுத் துளைகள் ஆகியவற்றைக் கடந்து நடக்கலாம். உச்சியில் செதுக்கிய தூண்கள் கொண்ட கைவிடப்பட்ட கோயில் ஒன்று நிற்கிறது; அதன் தெய்வம் நெடுங்காலம் முன்பே கீழே நகருக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டது. அதிகாலையில் வாருங்கள்: ஏறும் வழியில் நிழல் குறைவு; சிறுமலை, பழனி மலைகளின் மேல் காலை வெளிச்சமே அழகு.