அண்ணாமலையார் கோயில் (அருணாசலேசுவரர்)

நெருப்புத் தூணாகச் சிவன்

புராணக் கதை ஒன்று திருவண்ணாமலையை விளக்குகிறது. பிரம்மனும் விஷ்ணுவும் யார் பெரியவர் என்று வாதிட, இருவருக்கும் நடுவே சிவன் முடிவற்ற நெருப்புத் தூணாகத் தோன்றினார். விஷ்ணு பன்றியாகக் கீழ்நோக்கித் தோண்டியும், பிரம்மன் அன்னமாக மேல்நோக்கிப் பறந்தும் அதன் எல்லையைக் காணவில்லை. அருணாசல மலையே அந்த நெருப்பாக வழிபடப்படுகிறது; இக்கோயில் பஞ்சபூதத் தலங்களுள் நெருப்புக்குரிய தலம். 7ஆம் நூற்றாண்டில் தேவாரச் சைவக் கவிஞர்கள் இதைப் பாடினர்.

பத்து ஹெக்டேர் கல்

இன்றைய கோயில் 9ஆம் நூற்றாண்டில் சோழர் காலத்தில் தொடங்கப்பட்டு, ஏறத்தாழ எழுநூறு ஆண்டுகள் வளர்ந்தது. போசளர், விஜயநகர, நாயக்க மன்னர்கள் மதில்கள், மண்டபங்கள், கோபுரங்களைச் சேர்க்க, வளாகம் ஏறத்தாழ பத்து ஹெக்டேர் பரப்பை எட்டியது. நான்கு திசைகளிலும் நான்கு பெருங்கோபுரங்கள் உள்ளன; 66 மீட்டர் உயரமும் பதினொரு நிலைகளும் கொண்ட கிழக்கு இராஜகோபுரம் இந்தியாவின் மிக உயரமான கோபுரங்களுள் ஒன்று. ஆயிரங்கால் மண்டபம் விஜயநகர காலத்தைச் சேர்ந்தது. 1890களில் இளைஞரான ரமண மகரிஷி கோயிலுக்குள் உள்ள நிலவறைச் சன்னதியில் தவமிருந்தார்; பின்னர் வாழ்நாள் முழுவதும் இம்மலையிலேயே வாழ்ந்தார்.

ஒளியின் திருவிழா

கார்த்திகை மாதப் (நவம்பர்-டிசம்பர்) பௌர்ணமி நாளில் அருணாசல மலை உச்சியில் பெரும் தீபம் ஏற்றப்படுகிறது; பல மைல் தொலைவுக்கு அது தெரியும். அன்றிரவும் ஒவ்வொரு பௌர்ணமியிலும் லட்சக்கணக்கானோர் வெறுங்காலுடன், வலமாக, மலையைச் சுற்றி 14 கி.மீ. கிரிவலம் வருகின்றனர். இக்கோயில் அறநிலையத் துறையால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது.