முனிவர்களின் வாசம்

சித்தன்னவாசல் (சித்தநம்வாசல், 'முனிவர்களின் வாசம்') என்பது, தமிழ்நாட்டில் சமணத்தின் ஆழமான வேர்களை — இப்பகுதி பெரும்பாலும் இந்து சமயத்தோடு தொடர்புபடுத்தப்படுவதால் பெரும்பாலும் மறைக்கப்பட்ட ஒரு வரலாற்றை — உறுதிப்படுத்தும் ஒரு பாறைக் குகைக் கோயில். கி.மு. 2-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே இக்குகை ஒரு சமணத் துறவியர் இல்லமாகச் செயல்பட்டது; சமண முனிவர்கள் பயன்படுத்திய, தலையணைகள் செதுக்கப்பட்ட கல்லாலான படுக்கைகள் இன்றும் உள்ளே காணப்படுகின்றன.

குகையின் முதன்மையான செல்வம் அதன் கூரை ஓவியங்கள் ஆகும்; இவை பாண்டியர் காலத்தியவை (கி.பி. 7-9 ஆம் நூற்றாண்டு). சுண்ணாம்புச் சாந்தின் மீது டெம்பரா நுட்பத்தால் வரையப்பட்ட இந்த சுவரோவியங்கள், உயிர்கள் நிறைந்த தாமரைக் குளத்தைச் சித்தரிக்கின்றன: பல்வேறு மலர்ச்சி நிலைகளில் உள்ள தாமரைகள், மீன்கள், வாத்துகள், குளித்துக் கொண்டிருக்கும் யானைகள், மலர்கள் பறிக்கும் மனித உருவங்கள். ஓவியத்தின் இயற்கையான தன்மை, வண்ணத் தொகுப்பு, கலை வடிவமைப்பின் நுட்பம் ஆகியவை அஜந்தா சுவரோவியங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கத் தூண்டுகின்றன.

பாதுகாப்பு சவால்கள்

சுவரோவியங்கள் மிகவும் மென்மையான நிலையில் உள்ளன. நூற்றாண்டுகளாக நீர் ஊடுருவல், வௌவால்கள், மிகவும் சேதமான காரணியாக 1940-50களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட சுத்தம் மற்றும் புதுப்பிப்பு முயற்சிகள் ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்க சிதைவை ஏற்படுத்தியுள்ளன. எனினும், எஞ்சியிருப்பவை வியக்கத்தக்கவை: தாமரை இதழ்களின் ஆழ்ந்த சிவப்பு, நீரின் நீல-பச்சை, விலங்கு உருவங்களின் மென்மையான இயற்கைத் தன்மை இன்றும் தெளிவாகவும், மனதைத் தொடுவதாகவும் உள்ளன.

தமிழ்நாட்டில் சமணம்

சித்தன்னவாசல், புதுக்கோட்டை-மதுரை பகுதியின் விரிவான சமண நிலப்பரப்பின் ஒரு பகுதியாகும். தமிழ்-பிராமி எழுத்தில் உள்ள குகையின் கல்வெட்டுகள் தமிழின் தொன்மையான கல்வெட்டுகளில் ஒன்றாகும்; இவை, ஒரு சமண சமூகம் இங்கு ஒரு மில்லேனியத்திற்கும் மேலாக செழித்தோங்கியதை ஆவணப்படுத்துகின்றன. தற்போதைய பெரும்பான்மையான இந்து சமயத் தன்மையை விட தமிழ் பண்பாட்டின் சமய வரலாறு மிகவும் பன்முகமானது என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது.